شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و دلتنگی اشاره می‌کند. او از درد و رنجی که به واسطه جدایی از معشوقش متحمل می‌شود، صحبت کرده و احساساتش را در مورد وفاداری و آرزوی وصال بیان می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا از ماه و پروین، به یاد یار و جمال او می‌افتد و بر این نکته تأکید می‌کند که عشق واقعی باید با وفاداری همراه باشد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که خاطره‌های دلنشین و رنگین عشقش در ذهنش همچنان زنده است.
اگر در بند سودا نیست با من زلف مشکینششکست نقد قلب من چرا شد رسم و آیینش
هوش مصنوعی: اگر به دنبال عشق نیستی، چرا دل من به خاطر زلفهای سیاهش شکسته شده است؟ این رفتار و رسمش چرا بر من تاثیر گذاشته است؟
منش دیگر نمی‌گویم مکن چندین جفا آخرچو بهبودی نمی‌بینم ز دل کاو گفت چندینش
هوش مصنوعی: دیگر نمی‌گویم که به تو بدی نکن، چون از دل خود نمیتوانم بهبودی ببینم؛ او گفت که چرا این همه جفا میکنی.
منجّم تا رخ یار و سرشکم دید، در خاطربه وجه نیک روشن شد حدیث ماه و پروینش
هوش مصنوعی: نجومی که به ستارهها نگاه می‌کند، وقتی چهرهی محبوبش را و اشکهایش را میبیند، در ذهنش داستان زیبایی از ماه و ستارهی پروین روشن می‌شود.
دلا فرهاد را زیبد ره و رسم وفاداریکه سر رفت و نرفت از سر خیال شور شیرینش
هوش مصنوعی: ای دل، فرهاد سزاوار راه و روش وفاداری است، چرا که عشق شیرینش هرگز از یادش نمیرود و همچنان در دل او باقی مانده است.
خیالی طوطی طبعت همان رنگ سخن داردکه در آیینهٔ اول همی‌کردند تلقینش
هوش مصنوعی: ذهن تو مانند طوطی است که رنگ و صدای کلامش به چیزی که در آیینه اول به او آموختهاند، شباهت دارد.