شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات انسانی صحبت می‌کند. شاعر به دل می‌گوید که اگر محبوبش به او رحم نکند، او نمی‌تواند از رنجی که در دام عشق دارد رهایی یابد. همچنین، کسی که آرزوی رسیدن به خوشبختی از عشق را دارد، باید صبر کند و با مشکلات و زجرهایی که از عشق می‌رسد، کنار بیاید. شاعر توصیه می‌کند که باید از ابتدا در کارهای خود دقت کرد تا در آینده پشیمان نشود و ذکر می‌کند که لذت‌های کوتاه‌مدت با دیگران نباید منجر به نگرانی از سختی‌های زندگی شود. در انتها، بر اهمیت یاد محبوب و تأثیر آن بر زندگی تأکید می‌کند.
گر ترحّم نکند طرّهٔ بی آرامشمرغ دل جان نتواند که برد از دامش
هوش مصنوعی: اگر دل بیقرارم را مورد لطف و محبت قرار ندهی، جانم نمی‌تواند از چنگ و دامی که در آن گرفتار است، رهایی یابد.
هرکه خواهد که به کامی رسد از نخل بتانصبر باید به جفایی که رسد تا کامش
هوش مصنوعی: هر کسی که میخواهد به آرزوهایش برسد، باید صبر و تحمل کند، حتی اگر در این راه با ناکامی و سختیهایی روبهرو شود.
ای دل آغاز به کاری که کنی روز نخستسعی آن کن که ندامت نبری انجامش
هوش مصنوعی: ای دل، شروع کن به کاری که میخواهی، اما از همان آغاز تلاش کن که بعداً پشیمان نشوی از نتیجهاش.
با تو هرکس که دمی خوش گذراند، دیگرچه غم از محنت دهر و ستم ایّامش
هوش مصنوعی: با تو هر کسی که لحظهای شاد باشد، دیگر چه اهمیتی دارد که در زندگیاش با مشکلات و ظلم زمانه روبرو شود؟
تا به نام تو خیالی قدحی درنکشدنرود در همه آفاق به رندی نامش
هوش مصنوعی: تا وقتی که نام تو به یاد کسی نیفتد، در هیچ کجا نامش به عنوان رندی شناخته نخواهد شد.