شمارهٔ ۲۸۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به جستجوی دوست و حقیقت در زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که وقتی در راه دوست هستیم، هوس‌ها و آرزوها کم اهمیت‌تر می‌شوند. شاعر نگران دوگانگی و نفاق در وجود انسان‌هاست و بر این نکته تأکید می‌کند که گرچه ممکن است از بلایای زندگی دور باشیم، اما باید به فریاد و درخواست کمک نزدیک شویم. همچنین، شاعر از ناامیدی در ارتباط با دوستان سوخته‌دل سخن می‌گوید و هشدار می‌دهد که نباید نفس خود را ضایع کنیم. در پایان، او به چالش‌های درون انسان و کسالت‌های ناشی از آن اشاره می‌کند.
ما را به درِ دوست گشاد از هوس خویشوقتی ست که دارد سگ آن کوی کس خویش
هوش مصنوعی: زمانی که اراده و خواسته ما به دروازه دوست باز میشود، که در آنجا وفاداری و احساس مالکیت نسبت به آن مکان وجود دارد، درست وقتی است که کسی در آن مکان به محبت و خدمت مشغول است.
تا کی برِ آن روی بلافی گل رعنا؟بگذار دو رویی و نگر پیش و پس خویش
هوش مصنوعی: چقدر باید به زیبایی و دلربایی آن دختر فکر کرد؟ بهتر است که کمی واقعبینانهتر نگاه کنیم و به وضعیت و احساسات خودمان توجه کنیم.
غم نیست که نزدیک بلاییم ولیکنفریاد که دوریم ز فریاد رس خویش
هوش مصنوعی: مشکلی نیست که در نزدیکی مصیبتها قرار داریم، اما دردناکتر این است که از کمک و فریادرس خود دور هستیم.
افسرده حریف سخن سوختگان نیستزنهار تو ضایع مکن ای نی نفس خویش
هوش مصنوعی: دوستان غمگین و سوخته، به دل شاد نمیآیند. مواظب باش که در این فضا به خودت آسیب نرسانی.
باز آن دهن تنگ چه پوشی ز خیالیپنهان چه کنی تنگ شکر از مگس خویش
هوش مصنوعی: دوباره با آن کلام بستهات چگونه میتوانی از خیالات پنهانیات بگویی و چگونه میتوانی از شیرینی زندگیات در برابر مزاحمتها و آزارهای دیگران محافظت کنی؟