شمارهٔ ۲۸۱
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر در آن از درد و رنج ناشی از جدایی و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او از زبان دعا و ارتباط خود با خداوند سخن می‌گوید و از سوالاتی درباره‌ی معشوق و جایی که او ممکن است از آن آمده باشد، می‌پرسد. همچنین، شاعر به پریشانی و آشفتگی در ظاهر و باطن معشوق اشاره می‌کند و از درد جدایی خود و اینکه عشق جز او فکری دیگر در سر ندارد، می‌گوید. به طور کلی، این شعر حسرت و دلتنگی عمیق را به تصویر می‌کشد.
ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایشگر حق این نداند او داند و خدایش
هوش مصنوعی: ما تنها همین زبان را داریم که در دعاهایش وجود دارد، اگر خداوند این زبان را نشناسد، ولی او و پروردگارش به خوبی آن را میدانند.
یارب نهال قدّش تا از کدام باغ استکز هر طرف سری شد بر باد در هوایش
هوش مصنوعی: خدای من، این درخت قدبلند از کدام باغ است که به هر سمتش سرش در باد خم میشود و در هوایش به لرزه درمیآید؟
گویی مگر به رویش آشفته گشت گیسوورنه چرا پریشان می آید از قفایش
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که گیسوی او به هم ریخته است، وگرنه چرا چنین آشفته و نامنظم از پشت سرش بیرون میآید؟
تا که ز ناشکیبی بر روی من دوَد اشکای مردمان بپرسید کز چیست ماجرایش
هوش مصنوعی: به خاطر بیصبریام، اشک بر چهرهام میریزد. ای مردم، از چه چیزی است که این حال و هوای من را به وجود آورده است؟
دل را که غیر عشقش فکری نبود در سربنگر که درد هجران چون می کند ودایش
هوش مصنوعی: دل را که جز عشق هیچچیز دیگری در آن نیست، نگاهی به آن بینداز که چگونه در درد جدایی دچار رنج میشود.
اشک تو را خیالی این آبرو از آن استگر می شود مشرّف گه گه به خاک پایش
هوش مصنوعی: اشک تو به خاطر حفظ آبرویت است، اگر گاهی به خاک پای او بیفتد و به او افتخار کند.