شمارهٔ ۲۹۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و دلتنگی خود برای معشوق سخن می‌گوید. با وجود رنج‌ها و دردهایی که در دل دارد، تنها با دیدن معشوق احساس آرامش می‌کند. او به نوعی تنهایی و گناه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از خدا شرم دارد. با اینکه جفاها و تیرهای دردناک به او برخورد کرده، اما همچنان در آرزوی وصال یار است و به یاد معشوق به گریه می‌افتد. در نهایت، عشق او به معشوق، باعث می‌شود تا تمام دردها را فراموش کند.
گرچه از جا شد دل و بر جان بلا می‌آیدمچون تو را می‌بینم ای جان دل به جا می‌آیدم
هوش مصنوعی: وقتی که تو را می‌بینم، دل و جانم که در درد و رنج هستند، دوباره به آرامش و حالت طبیعی خود برمیگردند.
از لبت کاو ریخت خونم بوسه‌ای دارم طمعچون به فتوای خرد زو خونبها می‌آیدم
هوش مصنوعی: از لبهای تو که خونم را به زمین ریختند، امیدی به بوسه‌ای دارم. چون بر اساس عقل و خرد به این نتیجه رسیدم که باید بهای این خون را بدهم.
هرکجا ذکر عبیر خطّ و خالت می‌رودیاد مشک از غایت فکر خطا می‌آیدم
هوش مصنوعی: هر جا که صحبت از زیبایی و جذابیت خط و خال تو باشد، یاد بوی خوش مشک به خاطر لطافت و زیبایی آن به ذهنم میآید.
کردمی چون دیگران دعویّ دینداری ولیجرم خود می‌بینم و شرم از خدا می‌آیدم
هوش مصنوعی: من هم مانند دیگران ادعای دینداری میکردم، اما حالا که به خطاهایم نگاه میکنم، از خدا شرم دارم.
گرچه زد بر سینه‌ام تیر جفاها بیکرانبگذرد این هم ولی ز آن بی‌وفا می‌آیدم
هوش مصنوعی: هرچند که تیرهای ستم بر دل من فرود آمده و نمیتوانم از این درد رهایی یابم، اما میدانم که این شرایط نیز سپری خواهد شد و در نهایت، از آن شخص بی‌وفا دور خواهم شد.
با همه بیماری خود در هوای روی دوستچون خیالی گریه بر حال صبا می‌آیدم
هوش مصنوعی: با وجود تمام درد و رنجی که دارم، در پرتو زیبایی چهره دوست، مانند نسیمی که بر حال صبح گریان میوزد، احساس آرامش میکنم.