شمارهٔ ۳۰۹ - استقبال از شمس مغربی
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و عاشقانه‌های یک دلداده می‌پردازد. شاعر از عشق و زیبایی محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که نگاهم به او معنایی عمیق دارد. او از ترس سوزش دل و اثرات عشق می‌گوید و تأکید می‌کند که آرزویش تنها به خاطر محبت معشوق است. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هیچ چیز جز فکر و خیال محبوبش در ذهنش وجود ندارد و این احساسات او را از دنیا بی‌خبر کرده است.
من که از دیدهٔ معنی به رخت می‌نگرمچشم دارم که نرانی چو سرشک از نظرم
هوش مصنوعی: من که با نگاه معنوی به تو مینگرم، چشمی دارم که اشک را از دیدم دور نمیکند.
آه کز حسرت مهر رخ تو می ترسمکه بسوزد عَلَم صبح ز آه سحرم
هوش مصنوعی: ای کاش از احساس حسرت و درد عشق تو نترسم، چون میترسم که این حسرت به قدری باشد که صبح را با سوزش خود بسوزاند.
اثری بیش نماند از من خاکی دریابورنه بسیار بجویی و نیابی اثرم
هوش مصنوعی: اگر به من توجه نکنی، از من تنها یک یادگار کوچک باقی میماند. در غیر این صورت، هرچقدر هم که تلاش کنی، هیچ اثری از من نخواهی یافت.
ای دل از بادهٔ لعلش مطلب کام که منتا از این می خبری یافته ام بی خبرم
هوش مصنوعی: ای دل، از نوشیدن شرابی به رنگ قرمز دلربا خود را راضی کن، زیرا من تا زمانی که از این شراب خبر داشتم، در واقع در بیخبری به سر میبردم.
تا نگویند دگر کرد خیالی از یارنیست جز فکر خیال تو خیالی دگرم
هوش مصنوعی: تا دیگران نگویند که از عشق یار خیالی به ذهنم نرسیده، تنها به فکر تو هستم و خیالی جز تو ندارم.