شمارهٔ ۳۰۸ - استقبال از حافظ
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دوری از معشوق است. شاعر از حال خود و احساساتش می‌گوید، اینکه با وجود فاصله از محبوب، همچنان دلمشغول اوست و در عذاب عشقش به سر می‌برد. او به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و از دردهایی که به خاطر دوری و غم عشقش متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به یادآوری لحظاتی از عشق می‌پردازد که باعث آرامش و شادمانی‌اش می‌شود.
من که با لعل تو فارغ ز می رنگینمخون دل می‌خورم و درخور صد چندینم
هوش مصنوعی: من از زیبایی و دلنوازی تو بینیاز هستم و دیگر به شراب رنگین نیاز ندارم، اما در عوض، قلبم پر از درد و غم است و میتوانم این درد را به صورتهای مختلف با دیگران تقسیم کنم.
دورم از دولت دیدار تو و نزدیک استکه ببینم رخ مقصود و چنین می‌بینم
هوش مصنوعی: از نعمت دیدن تو دورم، اما به زودی نزدیک می‌شود زمانی که بتوانم چهرهی محبوبم را ببینم و این واقعاً در شرف وقوع است.
زآن چو نافه خوشم از همدمی خون جگرکه نسیمی‌ست ز زلفت نفس مشکینم
هوش مصنوعی: از آن روزی که همراهی تو را دارم، مثل بویی خوش از مشک میمانم که نشانهای از غم و درد دل در خود دارد.
پیش از آن دم که گریبان درم از غصّه چو گلدامن آن به که ز خود غنچه صفت برچینم
هوش مصنوعی: قبل از آنکه به خاطر غصههایم گرفتار شوم و حالت ژرفی بگیرم، بهتر است از خودم پیشی بگیرم و غمها را کنار بزنم.
گرم پرسیِّ توام سوخت چه باشد ای دوستکه زمانی ببری دردسر از بالینم
هوش مصنوعی: دوست عزیز، وقتی که از حال و احوال من میپرسی، چه فایدهای دارد، وقتی که روزی ممکن است برایت مشکلساز شوم و از کنارم بروی؟
گر نباشد سبب اشعار خیالی که بردپیش آن خسرو خوبان سخن شیرینم
هوش مصنوعی: اگر دلیلی نباشد برای شعرهای خیالی من، که در برابر آن پادشاه زیباگفتار سخن دلنشین بگویم.