شمارهٔ ۳۰۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که به خاطر عشق به محبوب، از خود گذشتگی کرده و به گناهکاری دچار شده است. همچنین، با انتخاب غلامی برای محبوب، به او نزدیک‌تر شده و در این مسیر به امیدواری دست یافته است. شاعر به یاد زلف‌های محبوب و تأثیر آن بر دل به هم ریخته‌اش اشاره می‌کند و از غبار خاک درگاه محبوب سخن می‌گوید. در پایان، او به عشق جوانان و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره کرده و به نگرانی از پیر شدن در سایه این عشق اشاره می‌کند.
مرا مکش که تو را خاک رهگذار شدمپی رضای تو رفتم گناهکار شدم
هوش مصنوعی: مرا نکش که به خاطر تو، به خاک پای تو تبدیل شدم و برای رضایت تو رفتم، حالا گناهکار شدم.
به اختیار غلامیّ حضرتت کردمکه بر ولایت دل صاحب اختیار شدم
هوش مصنوعی: من به خواست خودم به خدمت تو درآیم، و بدین ترتیب بر دل خودم مسلط شدم.
ز بیم جرم پراکنده حال بودم لیکچو فیض لطف تو دیدم امیدوار شدم
هوش مصنوعی: از ترس گناه و عواقب آن در حالتی ناامید و پریشان بودم، اما وقتی که نعمت و لطف تو را دیدم، امیدم زنده شد.
به بازی سر زلفت دل پریشانمقرار بست و من از غصه بیقرار شدم
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی موی تو در نگران و آشفته است و من به خاطر غم و اندوه بیقراری میکنم.
گذار تا ز هوای تو دم زنم نفسیکه از تصوّر خاک درت غبار شدم
هوش مصنوعی: به خاطر تو هر زمانی که نفس میکشم، میخواهم آن را با یاد تو بگذرانم. من به قدری تحت تأثیر زیباییات هستم که حتی در فکر و تصوری از خودم، فقط غباری هستم در آستانت.
مرا به عهد جوانان ز عشق حاصل کارهمین بس است خیالی که پیر کار شدم
هوش مصنوعی: من از عشق جوانیام تنها به همین خیال اکتفا کردهام، هرچند که اکنون پیر شدهام.