شمارهٔ ۳۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد و اندوه شاعر می‌پردازد. او به ناامیدی ناشی از دوری از معشوق اشاره می‌کند و از وعده‌های محبتی که ممکن است فراموش شود، سخن می‌گوید. شاعر به وضعیت خود و رنج‌هایی که از بخت خود می‌کشد، اشاره می‌کند و می‌گوید که به رغم دوری، امیدش را از رحمت عمومی معشوق قطع نکرده است. همچنین به تلاش‌های بی‌نتیجه‌اش برای رسیدن به محبوب و اثر خیالات در زندگی‌اش می‌پردازد. در کل، شعر غم و اندوه ناشی از عشق و فاصله را به تصویر می‌کشد.
گرچه اسرار نهانی می شود معلوم منزآن چه حاصل چون نشد هیچ آن دهان مفهوم من
هوش مصنوعی: با وجود اینکه رازهای پنهانی آشکار میشود، من از آنچه که به دست نیاوردم، چیزی نمیگویم. آن دهان نمیتواند مفهوم من را درک کند.
یار بوسی وعده فرمود از دهان خود مراآه اگر گردد چو دی آن وعدهٔ معدوم من
هوش مصنوعی: یار وعده کرده بود که مرا ببوسد، اما اگر آن وعده هم مثل وعده‌های گذشتهاش از بین برود، برایم دردناک خواهد بود.
دم به دم خون می خورم از بخت خویش و صابرمکاین شد از خوان ارادت در ازل مرسوم من
هوش مصنوعی: هر لحظه از بخت خود زخم میخورم و با این حال صبر میکنم، چون این وضعیت از آغاز ارادت من به عشق، سرنوشت من بوده است.
گرچه شد دور از حریم خاص وصل او نشدناامید از رحمت عامش دل محروم من
هوش مصنوعی: اگرچه از جایگاه ویژهاش دور شدهام، اما از رحمت عمومیاش ناامید نیستم و دل محروم من امیدوار است.
کی شدی کار خیالی راست از کوشش اگرچارهٔ کارش نکردی خدمت مخدوم من
هوش مصنوعی: آیا میتوانی به راحتی به نتیجهای درست برسی، اگر تلاش نکنی و به مشکل کسی که مهم است کمک نرسانی؟