شمارهٔ ۳۱۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و پیچیده شاعری است که در عشق و جدایی دچار درد و رنج شده است. شاعر به تمایل خود برای آسیب رساندن به خود اشاره می‌کند و از ناکامی در یافتن خوشبختی در عشق می‌گوتد. زلف معشوق را به عنوان زنجیری می‌بیند که او را به جنون نزدیک می‌کند. همچنین، لبخند و زیبایی معشوق را به چهره او می‌آورد، اما در عوض احساس اندوه و غم بر دل او حاکم است. در پایان، از خیال معشوق درخواست می‌کند تا به یاد عشق از دست رفته، گریه کن و بر درد درون خود بگرید.
گر تو را میلی ست بر قتل زبون خویشتنسهل باشد ما بحل کردیم خون خویشتن
هوش مصنوعی: اگر تمایل داری که خودت را آزار کنی یا آسیب برسانی، این کار برای تو آسان به نظر میرسد؛ ما به راحتی خون خود را بخشیدهایم.
زلف تو بخت من است امّا ندارم حاصلیجز پریشانی ازاین بخت نگون خویشتن
هوش مصنوعی: موهای تو خوشبختی من هستند، اما نتیجهای جز بینظمی و پریشانی از این بخت بد به دست نیاوردهام.
حلقهٔ زنجیر زلف خود به دست دل گذارتا کند بیچاره تدبیر جنون خویشتن
هوش مصنوعی: موهای خود را چون زنجیری به دل بسپار تا او در تدبیر دیوانگی خود دچار شود و به سختی بیفتد.
سرخ رویم همچو گل ای سرو ازین معنی که هستآب روی من ز اشک لاله گون خویشتن
هوش مصنوعی: چهرهام همچون گل سرخ است، ای سرو زیبا، اما دلیل این سرخی این است که اشکهای شبیه لاله، بر گونهام جاری شدهاند.
شام هجران است برخیز ای خیالیّ و دمیگریه کن چون شمع بر سوز درون خویشتن
هوش مصنوعی: شب غم و جدایی است، بپا خیز ای خیال، و لحظهای گریه کن مانند شمعی که در درون خود میسوزد.