شمارهٔ ۳۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به وضعیت عشق و ارادت در زندگی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که اگر فردی به عشق و احساسات حقیقی پایبند نباشد، عبادت و کارهای او به گمراهی و بیهودگی می‌انجامد. او تأکید می‌کند که نصیحت به زهد و علم بی‌فایده است اگر عشق در میان نباشد. همچنین، اگر کسی به خاطر هوس غمگین شود، نمی‌توان او را شهید نامید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که محبت و ارادت به معشوق، بالاترین سعادت است و امیدی به درمان درد دل‌ها نیست اگر عشق حقیقی وجود نداشته باشد.
کسی که پیرویِ عشق نیست عادت اوبه گمرهی ست مبدّل همه عبادت او
هوش مصنوعی: کسی که به عشق پایبند نیست، عادتش به اشتباه و گمراهی است و همهی عبادتهای او به نوعی تبدیل به بیهودهگی میشود.
دلا نصیحت رندان به زهد و علم مکنکه اعتراض روا نیست برارادت او
هوش مصنوعی: دل من، از رندان نصیحت به پرهیزکاری و دانش نکن، زیرا اینکه به ایمان و علاقه آنها بخواهی اعتراض کنی، درست نیست.
شکسته یی که به تیغ هوس شهید تو نیستدرست نیست به قول خرد شهادت او
هوش مصنوعی: شکستگی و تکهتکه شدن، زمانی اهمیت دارد که به خاطر عشق و شوق تو باشد؛ زیرا از نظر عقل، شهادت او درست نیست.
اگر چو لاله به اقبال بندگی گل نیزقبول داغ تو یابد زهی سعادت او
هوش مصنوعی: اگر مانند لاله، به خوشبختی و بندگی دست یابی، و گل هم به خاطر تو داغ تحمل کند، این نشانگر سعادت اوست.
به فکر چشم تو بیمار شد خیالی و هیچامید نیست که آید کسی عیادت او
هوش مصنوعی: فکر چشمان تو، دل را بیمار کرده و هیچ امیدی نیست که کسی برای عیادت او بیاید.