شمارهٔ ۳۳۰
هوش مصنوعی: این اشعار به موضوعات عشق و ارزش واقعی انسان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که کسی که در دوستی وفادار نیست، شایسته‌ی مقام‌های بزرگ نیست. دل‌هایی که محبت و عشق را در خود ندارند، ارزشی ندارند. همچنین، زیبایی و خوشحالی زندگی واقعی را نمی‌توان با چیزهای سطحی و گذرا بدست آورد. در نهایت، شاعر تاکید دارد که انسان‌های ساده و بی‌مقدار نمی‌توانند به مقام‌های عالی برسند.
کسی که خاک درِ دوست نیست افسر اوگمان مبر که بوَد ملک وصل در خور او
هوش مصنوعی: کسی که حتی خاک درِ دوست را هم درک نمیکند، نباید فکر کند که شایسته‌ی مقام و مرتبهای در عشق و دوستی است.
دلی که در خور گنجینهٔ محبّت نیستمقرّر است که قلب است اصل گوهر او
هوش مصنوعی: دل‌هایی که در آنها محبت جای ندارد، مشخص است که آن دلها به اصل خود واقعیشان دست نیافتهاند. محبت، گنجینهای است که ارزش دل را تعیین میکند.
به دور آن لب میگون دگر ملاف ای خضرز آب چشمهٔ حیوان که خاک بر سر او
هوش مصنوعی: دور لبهای زیبا و شیرین او، مانند فرشتهای از آب زندگی مینوشد، اما غم و فراق بر او چیره شده است.
ز جویبار بقا سروم آب خور داردتو ای سمن چه خوری تا شوی برابر او
هوش مصنوعی: از جویبار حیات، آب زندگی مینوشد. تو ای گل خوشبو، چه میخوری تا به مقام او برسی؟
گمان مبر که خیالی به هیچ باب دگردهد به منصب شاهی گداییِ دراو
هوش مصنوعی: به این فکر نکن که گدایی میتواند در دیگری به مقام شاهی دست یابد.