شمارهٔ ۳۳۳ - خیالی بخارایی

من آن نیَم که گذارم ز دست دامن توتو گر ز طوق وفا سرکشی به گردن تو

گذار تا به کف آریم دامن زلفتوگرنه روز جزا دست ما و دامن تو

چو شمعِ صبح دم از نور زن که بس باشدصفای چهره دلیل ضمیر روشن تو

شبی که مجلس خلوت صفا دهی، مه رانمی رسد که سر اندر زند به روزن تو

مقام قرب همین بس بود خیالی راکه خانهٔ دل مسکین اوست مسکن تو