شمارهٔ ۳۴۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و به خاطر عشقش در مسیر سختی که پیش رو دارد، به او کمک کند. او اشاره می‌کند که با وجود آنکه ممکن است چیزی نداشته باشد، اما عشق و ارادت او به معشوق بی‌نهایت است. در ضمن، شاعر به تخیل و یاد چهره معشوق اشاره کرده و از زیبایی او صحبت می‌کند. در نهایت، پیام شعر این است که عشق و وابستگی به معشوق همه چیز را برای شاعر ارزشمند می‌کند، حتی در شرایط سخت.
ای که بر صفحهٔ مه خطّ غباری داریکار من ساز اگر روی به کاری داری
هوش مصنوعی: ای کسی که بر صورت ماه خطی از غبار داری، اگر به انجام کاری مشغول هستی، به من هم کمکی بکن.
بارده در حرم وصل، تهی دستان راما اگر هیچ نداریم توباری داری
هوش مصنوعی: در مکان مقدسی که عشق و وصل وجود دارد، ما که دستخالی هستیم، از تو میخواهیم که دارای فراوانی و برکت هستی.
باتو دارند همه عهد و قراری لیکنتا از این جمله تو خود با که قراری داری
هوش مصنوعی: همه با تو پیمان و وعده دارند، اما تو با چه کسی عهد و قراری داری؟
خاک شد در ره تسلیم سرِ ما و هنوزبر دل از رهگذر ما تو غباری داری
هوش مصنوعی: سر ما به خاطر تسلیم در برابر سختیها به خاک افتاده، اما هنوز تو از زخم های دل ما غباری به یادگار داری.
ای خیالی ورق چهره به خون ساز نگارگر به خاطر هوس روی نگاری داری
هوش مصنوعی: ای خیال، اگر میخواهی چهرهات را به رنگ خون بزنید و زیبایی خود را نشان دهی، پس بهتر است که به آرزوها و خواستههای قلبیات فکر کنی.