شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم تسلیم در برابر واقعیت‌ها و دوری از تکبر می‌پردازد. شاعر به دل می‌گوید که باید تسلیم باشد و از خودخواهی دوری کند، زیرا کسی که به می خوشنودی نرسد، در واقع به آرامش نمی‌رسد. او اشاره می‌کند که دل‌ها مانند گل‌ها در باد پراکنده شده و هر کس که از حقیقت دور است، شادابی نخواهد داشت. در نهایت، شاعر از عشق و شیدایی سخن می‌گوید و به خدمت به معشوق و حفظ ارتباط با او اشاره دارد.
ای دل سر تسلیم بنه بر کف پاییکز راه تکبر نرسد کار به جایی
هوش مصنوعی: ای دل، خود را تسلیم کن و در برابر کسی که از اراده و خودبزرگبینی خود به جایی نمی‌رسد، تواضع کن.
هرکس که به می صاف نارد قدح دلگر صوفی وقت است در او نیست صفایی
هوش مصنوعی: هرکسی که به نوشیدنی صاف و خالص دست پیدا کند و دلش را پر از عشق و صفا کند، اگرچه خود را صوفی بنامد، در واقع در وجودش هیچ نشانهای از خلوص و پاکی نیست.
چون دفتر گل باد پراکنده به هر بادهر دل که در او از طرفی نیست هوایی
هوش مصنوعی: وقتی که گلبرگها در باد پخش میشوند، هر دلی که در آنجا نیست، از جهتی بیخبر میماند.
مستانِ می شوق تو را غیر قدح نیستدر دور حریفی که زند گرد برایی
هوش مصنوعی: در بین دوستان و محبوبان فقط شوق و عشق توست که باید در دل داشته باشم و هیچ چیز دیگری ارزش ندارد، چرا که در این دورهمایی، فقط سرگرمی و نوشیدن عیش است.
ما را چو سکندر هوس چشمهٔ حیوانزآن است که دارد به لبت نسبت مایی
هوش مصنوعی: ما به مانند سکندر، آرزوی چشمهٔ زندگی را داریم زیرا تو به لبانت نسبت به ما تعلق داری.
ای سرو خیالی چو هوادار قدیم استگه گه به رهش بهر خدا طال بقایی
هوش مصنوعی: ای سرو خیالانگیز، تو شبیه به محبوبی قدیمی هستی که گاهبهگاه به خاطر رضای خدا به یاد تو میآورم و دعا میکنم که همیشه باقی بمانی.