شمارهٔ ۳۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و حسرت شاعر نسبت به معشوقش است. او از معشوق می‌خواهد که به بی‌خبری‌هایش پایان دهد و به او توجه کند. شاعر احساس می‌کند که معشوقش به او آسیب زده و این درد، نشان‌دهنده عشق نافرجامش است. او به وضوح می‌بیند که تنها ابزار محبتش سوختن و تحمل درد است. در کل، شعر بیانگر ناکامی و شوق عاشقانه‌ای است که در دل شاعر مانده است.
تا کی ای شوخ به هر بی‌خبری می‌سازیخاک کوی تو منم گر گذری می‌سازی
هوش مصنوعی: چقدر باید تو با هر کسی که از حال و هوای تو بیخبر است شوخی کنی؟ من که همیشه در کوی تو هستم، اگر تو به من سری بزنی، چه از این بهتر؟
این هم از آتش سودای تو داغ دگر استکه مرا سوختی و با دگری می‌سازی
هوش مصنوعی: این هم از آتش عشق توست که دوباره دلم را سوزانده است. تو که مرا سوزاندی، حالا با کسی دیگر خوش میگذرانی.
روشن است این که مرا شمع‌صفت می‌سوزیتو به هرکس که قضا را قدری می‌سازی
هوش مصنوعی: واضح است که تو مانند شمعی مرا میسوزانی و این کار را با هر کسی که سرنوشتش را به دلخواه خود شکل میدادی، انجام میدهی.
زلف از چهره برافکندی و معلومم شدکه شب تیره‌دلان را سحری می‌سازی
هوش مصنوعی: موهای خود را از روی چهرهات کنار زدی و با این کار نشان دادی که همچون سپیدهدمی برای دلهای غمگین و تاریک میتابی.
گفته‌ای بنده خیالی هم از اهل نظر استبندهٔ مخلص خود را نظری می‌سازی
هوش مصنوعی: در اینجا بیان میشود که اگر کسی به دیگری بگوید که او بندگی و خدمت به خدای خود را بر عهده دارد، این نشاندهندهی این است که او از افرادی است که به مسائل معنوی و فکری اهمیت میدهند. در نهایت، این شخص باید به بندگان مخلص خود نگاهی داشته باشد و آنها را مورد توجه قرار دهد.