شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به اهمیت خودشناسی و ترک خودخواهی اشاره می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که انسان از خود و نیازهای شخصی‌اش رها نشود و به یک وحدت واقعی دست نیابد، نمی‌تواند به راحتی با خویش ارتباط برقرار کند. همچنین، در کوی جانان بی‌ارادگی جایی ندارد و کسانی که به عشق و وصال می‌رسند باید به آداب و احترام آنجا توجه کنند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که برای درک صحیح عشق و انسانیت، باید از خود عبور کرد.
تا همچو غنچه خندان از خود به در نیاییگر گل شوی کسی را هم در نظر نیایی
هوش مصنوعی: اگر مانند یک غنچه شاداب و خندان از خود خارج نشوی، حتی اگر به گل تبدیل شوی، دیگران تو را در نظر نخواهند آورد.
گر ره به خود ندانی تدبیر بیخودی کنبی خویش تا نگردی با خویش برنیایی
هوش مصنوعی: اگر نمیدانی چگونه باید راهی برای خودت پیدا کنی، بهتر است به حال خود رها کنی و بدون تلاش برای کنترل اوضاع پیش بروی. فقط در این صورت میتوانی به خود واقعیات دست یابی.
ای دل به کوی وحدت چون غیر می نگنجدتا ترک خود نگویی با خوددگر نیایی
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی به سراغ وحدت و یگانگی میروی، به هیچ چیز دیگر نمیتوانی دل ببندی. تا زمانی که از خودت دست نکشی و به خودت آشتی نکنی، نمیتوانی به حقیقتی که در پیاش هستی، برسی.
هرکس که بی ارادت آید به کوی جانانپوشند در به رویش یعنی که در نیایی
هوش مصنوعی: هر کسی که بدون عشق و ارادت به سوی معشوق بیاید، در واقع در را به روی او میبندند؛ یعنی او نمی‌تواند وارد شود.
چون یار خامه وارت می خواند ای خیالیشرط ادب نباشد گر تو به سر نیایی
هوش مصنوعی: وقتی محبوبم با قلم خود مرا میخواند، ای خیال، شرط ادب این نیست که تو بر من سایه نیندازی و به سراغم نیایی.