شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ روابط عاشقانه و احساسات پیچیدهٔ ناشی از عشق است. شاعر به ماه (نمادی از معشوق) می‌گوید که هرچند او شوخ و بی‌وفاست، امید است که با او خوش بگذرد. دل شاعر با معشوق آشنا شده، زیرا این آشنایی نشانهٔ روشنی است. همچنین شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به موقعیت خود توجه کند و خود را دست کم نگیرد. در نهایت، شاعر می‌گوید که هرکس به قدر خود ارزشی دارد و معشوق نیز در نظر او ارزشمند است.
تو ای مه گرچه شوخ و بیوفاییولی باشد که با ما خوش برایی
هوش مصنوعی: ای ماه، هرچند که سرزنده و ناپایدار هستی، اما امیدوارم که با ما خوش باشید.
دلم با تو از آن رو آشنا شدکه باشد آشنایی روشنایی
هوش مصنوعی: دل من به خاطر تو به آشنایی دست یافت، چرا که این آشنایی همچون روشنی است.
اگر حیران نیی در قدّش ای سروچرا پا در گِل و سر در هوایی
هوش مصنوعی: اگر در قد و قامت او حیران نیستی، چرا پای خود را در گل و سر خود را در آسمان میگذاری؟
مزن ای ماه نو با ابرویش لافکه بسیاری از او کم می نمایی
هوش مصنوعی: ای ماه نو، با ابرویت به خود نناز که بسیاری از زیباییهات کمرنگتر از تو هستند.
به قدر هرکسی حق تحفه یی دادتو را شاهی خیالی را گدایی
هوش مصنوعی: به اندازه هر کس، هدیهای به تو داده شده است، حتی اگر آن هدیه به نظر خیلی معمولی باشد.