شمارهٔ ۳۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از احساسات عمیق و دردهای ناشی از عشق سخن می‌گوید و به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که معشوق با زیبایی و خوبی خود، دل عاشقان را می‌رباید و با حرکاتش، عشق و علاقه را بیشتر می‌کند. همچنین، شاعر از ناتوانی و غم خود در برابر این زیبایی‌ها سخن می‌گوید و به تضاد میان عشق و درد اشاره می‌کند. در نهایت، این شعر نکاتی از فریبندگی و تأثیرگذاری معشوق را به تصویر می‌کشد و احوالات عاشق را به نمایش می‌گذارد.
چند ای سرشکِ خون دم از پاکیِّ گوهر می‌زنیبر چهرهٔ زردم اگر نقشی زنی زر می‌زنی
هوش مصنوعی: ای اشک خونین، چرا بر چهره زرد من فریاد از پاکی گوهر خود می‌زنی؟ اگر قرار است نشانی بر چهره من بگذاری، باید آن نشانه طلا و ارزشمند باشد.
هر لحظه لافی می‌زنی ای گل ز خوبی با رخشبنگر نکو باری که تو خود را کجا بر می‌زنی
هوش مصنوعی: ای گل، تو هر لحظه به زیبایی‌های خود میبالید و از خوبیهای خود حرف می‌زنی. اما به چهرهات نگاه کن و بگو آیا جایگاه واقعی تو کجاست؟
دل می‌برند از عاشقان خوبان و تو جان و دلیتو دیگری ز آن خویش را بر جای دیگر می‌زنی
هوش مصنوعی: عاشقان به خاطر زیبایی‌ها و خوبیها دچار دلباختگی میشوند، اما تو هم به گونهای بیرحم و بیاحساس، جان و دل خود را برای کسی دیگر صرف میکنی.
گه گه اگر سنگی زنی بر ساغر دُردی‌کشاننبود عجب زآن رو که تو پیوسته ساغر می‌زنی
هوش مصنوعی: هر از گاهی اگر سنگی به جام شراب پرتاب کنی، از آن تعجبی نیست، چون تو همیشه به سمت جام می‌زنی.
شیرین‌لبان پا می‌کشند از تو خیالی بیشترهرچند از غم چون مگس تو دست بر سر می‌زنی
هوش مصنوعی: زیبایانی که لبخندشان شیرین است، با خیال تو آرام و دلنشین راه میروند، هرچند که وقتی غمگین میشوی، مثل مگسی که دور سر تو میچرخد، به تو نزدیک میشوند و بر سر تو میزنند.