شمارهٔ ۳۶۲
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان مفهوم تجربه و درک زیبایی‌ها می‌پردازند. شاعر می‌گوید که اگر انسان در زندگی با مشکلاتی مواجه نشود، نمی‌تواند زیبایی‌های واقعی را بشناسد. هرگاه خود را از هستی و دنیای مادی دور کند، نمی‌تواند تفاوت‌های موجود را درک کند. حتی اگر با هزاران شکل و رنگ مواجه شود، باز هم نمی‌تواند از خوبی‌ها چیزی بیابد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که برای شناخت واقعی چیزها، باید خودمان به چشم خود ببینیم و تجربه کنیم.
دلا تا محنتی بر خود نبینیجمال دولت سرمد نبینی
هوش مصنوعی: ای دل، تا زمانی که سختی و دشواری را تجربه نکنی، زیبایی نعمتهای پایدار و همیشگی را نخواهی دید.
چو بربندی نظر از هستی خویشتفاوت در قبول و رد نبینی
هوش مصنوعی: وقتی که توجهات را از وجود خودت دور کنی، دیگر تفاوتی در پذیرش یا رد مسائل نخواهی دید.
اگر صد گونه می‌بینی رخ خویشز خوبی‌ها یکی از صد نبینی
هوش مصنوعی: اگر صد نوع زیبایی در چهرهات می‌بینی، فقط یکی از آنها را از خوبی‌ها نمیتوانی ببینی.
تو ای نرگس طریق چشم او راچه دانی تا به چشم خود نبینی
هوش مصنوعی: تو ای گل نرگس، چگونه میتوانی راه و روش نگاه او را بفهمی، در حالی که خودت آن را با چشمانت نمیبینی؟
شبی گر پرسی از حال خیالیبه شب خیزان که روز بد نبینی
هوش مصنوعی: اگر شبی از حال خیالی بپرسی، به کسانی که شب بیدارند بگو که روزی بدی را تجربه نکنی.