شمارهٔ ۳۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و تجربیات خود در مسیر عشق و جست‌وجوی حقیقت می‌پردازد. او از مخاطب می‌خواهد که اگر واقعاً دلش می‌خواهد وارد دنیای عشق شود، جلوتر رود و از صحبت‌های بی‌فایده دوری کند. شاعر به این نکته تاکید می‌کند که این جست‌وجو ممکن است به جز رنج و اندیشه، نتیجه‌ای نداشته باشد. همچنین، او از آشنای خود می‌خواهد که با ترحم به او نگاه کند، زیرا او خود را در وضعیتی خاص و دشوار می‌بیند. در نهایت، شاعر به قدرت عشق و جست‌وجو در دنیای معنا اشاره کرده و از مخاطب می‌خواهد که با احتیاط قدم بردارد، زیرا راهی پر از مشکلات در پیش دارد.
دلا چو روی به اقبال مقبلی داریبه ترک صحبت جان گیر اگر دلی داری
هوش مصنوعی: ای دل، اگر چهرهات به سوی خوشبختی و روی دیداری زیباست، پس اگر دلی داری و میخواهی زندگیات را بهبود ببخشی، از صحبت با کسانی که جانت را میگیرند پرهیز کن.
گمان مبر که از این جست و جویِ بیحاصلبه غیر محنت و اندیشه حاصلی داری
هوش مصنوعی: فکر نکن که از این تلاش بیثمر به چیزی جز درد و نگرانی دست پیدا میکنی.
ترحّمی بکن ای آشنای وادی عشقکه من غیریقم و تو رو به ساحلی داری
هوش مصنوعی: ای دوست مهربان، به من رحم کن و به حال من توجهی داشته باش. من در این راه عشق تنها و بیکس هستم و تو در کنار ساحلی ایستادهای که به آن تعلق داری.
طواف کعبهٔ جانها تو را رسد ای مهکه شبروی و به هر کوی منزلی داری
هوش مصنوعی: ای ماه شبافروز، تو که در هر گوشهای منزلتی داری، مانند اطواف کعبه که جانها به دور آن دوران میکنند، تو نیز به دلها و جانها نزدیک میشوی.
گذر ز عبقهٔ هستی خیالیا ورنهبه هوش باش که در راه مشکلی داری
هوش مصنوعی: اگر از زیباییهای زندگی عبور کنی و در خیال خود غرق نشوی، در غیر این صورت هوشیار باش که در مسیر زندگی با چالشهایی روبهرو خواهی شد.