شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل می‌گوید که اگر بر عذرخواهی و طلب بخشش تمرکز کند و به راهی برود، کسی وجود دارد که ارزش زیبایی و رازهای او را درک کند. او می‌گوید که کسی قدر و زیبایی واقعی را می‌شناسد که بتواند تفاوت روشنایی را از تاریکی تشخیص دهد. همچنین به زیبایی شب که به ماه می‌ماند اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که فرصت‌های زیبا و خاص کوتاه هستند و نباید از دست بروند. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگر دل بخواهد، می‌تواند به گدایی عشق و خیال بپردازد یا شاهی و بزرگی را بپذیرد.
گر ای دل بر طریق عذرخواهیبه راهش سر نهادی سر به راهی
هوش مصنوعی: اگر ای دل، به راه عذرخواهی قدم بگذاری و سر به این مسیر بگذاری، به محبت و آرامش میرسی.
کسی قدر رخ و زلفت شناسدکه بشناسد سفیدی از سیاهی
هوش مصنوعی: کسی می‌تواند زیبایی و جذابیت تو را درک کند که تفاوتهای روشنایی و تاریکی را بشناسد.
که بخشد روشنی گفتی شبت راچو گفتی بر تو می ماند که ماهی
هوش مصنوعی: به تو خوشخبر میدهد که شب آتشفشانی همانند شبهایی است که در آنها درخششی خوش داشتهای. این شبها به مانند نور ماه برایت ماندگار خواهند بود.
چو مه چندین مناز از خرمن حسنکه زود آن فرصتی آید که کاهی
هوش مصنوعی: ای مه، از زیباییات کم نکن، زیرا زمانهٔ خوشی زود میگذرد و ممکن است فرصتی برای دلخوشی باقی نماند.
گداییِّ تو می خواهد خیالیتو گر خواهی و گرنه پادشاهی
هوش مصنوعی: خواستن تو بس است که من گدایی کنم، اما اگر نخواهی، حتی پادشاهی نیز برای من ارزشی ندارد.