رباعی شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این ابیات به احساس تنهایی و بی‌کسی شاعر اشاره دارد. او بیان می‌کند که هیچ‌کس در لحظات سخت و دشوارش به او توجه نمی‌کند و حتی در مواقعی که به شدت تشنه است، هیچ‌کس برای او آب نخواهد آورد. این احساس ناامیدی و بی‌توجهی دیگران، عمیقاً در شعر حس می‌شود.
جز حادثه هرگز طلبم کس نکندیک پرسش گرم جز تبم کس نکند
هوش مصنوعی: غیر از حادثهی زندگی، هیچ‌کس از من چیزی نمیخواهد و هیچ‌کس به جز احساس گرمی که ناشی از دلنگرانیام است، از من پرسش نمی‌کند.
ور جان به لب آیدم، به جز مردم چشمیک قطرهٔ آب بر لبم کس نکند
هوش مصنوعی: اگر جانم در آستانهٔ فنا باشد، به جز مردم کسی نیست که یک قطرهٔ آب بر لبانم بیاورد.