شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت، اشاره می‌کند که ستایش و مدح او، مانند آبی شیرین و خوشمزه است که نمی‌تواند به طور کامل با کلمات بیان شود. او بر این باور است که ذات مدح و ستایش، از آنچه که با زبان می‌توان بیان کرد، قوی‌تر و عمیق‌تر است. در نهایت، او می‌گوید که همه‌ی این احساسات از ابزار سخن به وجود آمده‌اند.
دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزلکه چابکیش نیاید همی به لفظ پدیذ
هوش مصنوعی: متأسفانه، در وصف هنر و زیباییاش، نمیتوانم به خوبی آنچه را که در دل دارم، با کلمات بیان کنم و این ناتوانی در بیان احساساتم مرا ناراحت می‌کند.
اساس طبع ثنایست، بل قوی‌تر ازآنز آلت سخن آمد همی همه مانیذ
هوش مصنوعی: طبیعت شاعرانه به ستایش و تمجید گرایش دارد و این توانایی برتر از ابزار و وسایل بیان است.