قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱

گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور

شمارهٔ ۲

به حق نالم ز هجر دوست زارا

شمارهٔ ۳

به نام نیک تو خواجه فریفته نشوم

شمارهٔ ۴

دلا‌ تا کی همی جویی منی را

شمارهٔ ۵

گرفت خواهم زلفینِ عَنْبَرینِ تو را

شمارهٔ ۶

پوپک دیدم به حوالی سرخس

شمارهٔ ۷

جهانا! چه بینی تو از بچّگان

شمارهٔ ۸

کس فرستاد به سر اندر عیار مرا

شمارهٔ ۹

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

شمارهٔ ۱۰

آمد بهار خرم با رنگ و بوی طیب

شمارهٔ ۱۱

گل صدبرگ و مشک و عنبر و سیب

شمارهٔ ۱۲

با خِردومَند، بی‌وفا بوَد این بخت

شمارهٔ ۱۳

رودکی چنگ بر گرفت و نواخت

شمارهٔ ۱۴

آن صحن چمن، که از دم دی

شمارهٔ ۱۵

به سرای سپنج مهمان را

شمارهٔ ۱۶

امروز به هر حالی بغداد بخاراست

شمارهٔ ۱۷

این جهان پاک، خواب‌ْکردار است

شمارهٔ ۱۸ - زمانه

زمانه پندی آزادوار داد مرا

شمارهٔ ۱۹

به خیره برشمرد سیر خورده گرسنه را

شمارهٔ ۲۰

مرغ دیدی که بچه زو ببرند؟

شمارهٔ ۲۱

آخر هر کس از دو بیرون نیست

شمارهٔ ۲۲

چون تیغ به دست آری، مردم نتوان کشت

شمارهٔ ۲۳

مهر مفگن برین سرای سپنج

شمارهٔ ۲۴

پیشم آمد بامداد آن دلبر از راه شکوخ

شمارهٔ ۲۵

ای روی تو چو روز دلیل موحدان

شمارهٔ ۲۶

شاد زی با سیاه‌چشمان، شاد

شمارهٔ ۲۷

جهان به کام خداوند باد و دیر زیاد

شمارهٔ ۲۸

چهار چیز مر آزاده را ز غم بخرد

شمارهٔ ۲۹

از دوست به هر چیز چرا بایَدَت آزَرد؟

شمارهٔ ۳۰ - در مدح نصر بن احمد سامانی

حاتم طایی تویی اندر سخا

شمارهٔ ۳۱

چون بچهٔ کبوتر منقار سخت کرد

شمارهٔ ۳۲ - در رثای ابوالحسن مرادی

مُرد مرادی، نه همانا که مُرد

شمارهٔ ۳۳

زلف تو را جیم که کرد آن که کرد

شمارهٔ ۳۴

فرشته را ز حلاوت دهان پر آب شود

شمارهٔ ۳۵ - جشن مهرگان

ملکا، جشن مهرگان آمد

شمارهٔ ۳۶

گل دگر ره به گلستان آمد

شمارهٔ ۳۷ - دیر زیاد آن بزرگوار خداوند

دیر زیاد! آن بزرگوار خداوند

شمارهٔ ۳۸

جز آن که مستی عشقست هیچ مستی نیست

شمارهٔ ۳۹

نیز ابا نیکوان نمایدت جنگ فَنْد

شمارهٔ ۴۰

صَرصَر هجر تو، ای سرو بلند

شمارهٔ ۴۱

مهتران جهان همه مردند

شمارهٔ ۴۲

مرا تو راحت جانی، معاینه، نه خبر

شمارهٔ ۴۳

تا کی گویی که اهل گیتی

شمارهٔ ۴۴

اگرچه عذر بسی بود روزگار نبود

شمارهٔ ۴۵ - عصا بیار که وقت عصا و انبان بود

مرا بسود و فرو ریخت هر چه دندان بود

شمارهٔ ۴۶

می آرد شرف مردمی پدید

شمارهٔ ۴۷

دریغ! مدحت چون زر و آبدار غزل

شمارهٔ ۴۸

هر باد، که از سوی بخارا به من آید

شمارهٔ ۴۹

کار همه راست، آنچنان که بباید

شمارهٔ ۵۰

دریا دو چشم و آتش بر دل همی فزاید

شمارهٔ ۵۱

اندی که امیر ما باز آید پیروز

شمارهٔ ۵۲

کسی را که باشد به دل مهر حیدر

شمارهٔ ۵۳

نگارینا، شنیده‌ستم که گاهِ محنت و راحت

شمارهٔ ۵۴ - بر رخش «زلف» عاشق است چو من

بر رُخَش زلف عاشق است چو من

شمارهٔ ۵۵

ای عاشق دل داده بدین جای سپنجی

شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی

مرا جود او تازه دارد همی

شمارهٔ ۵۷

اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت

شمارهٔ ۵۸

گر شود بحرِ کفِ همت تو موج زنان

شمارهٔ ۵۹

ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار

شمارهٔ ۶۰

به دور عدل تو در زیر چرخ مینایی

شمارهٔ ۶۱

چرخ فلک هرگز پیدا نکرد

شمارهٔ ۶۲ - در مذمت اسب خود

بود اَعْوَر و کوسج و لنگ و پس من

شمارهٔ ۶۳

وقت شبگیر بانگ نالهٔ زیر

شمارهٔ ۶۴

چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند

شمارهٔ ۶۵

همی بکشتی تا در عدو نماند شجاع

شمارهٔ ۶۶

زادوش، عطارد، آن که نخوانیش جز دبیر

شمارهٔ ۶۷

زندگانی چه کوته و چه دراز

شمارهٔ ۶۸

روی به محراب نهادن چه سود؟

شمارهٔ ۶۹

زمانه اسب و تو رایض، به رای خویشت تاز

شمارهٔ ۷۰

چون سپرم نه میان بزم به نوروز

شمارهٔ ۷۱ - در مدح نصر بن احمد سامانی

همی برآیم با آن که برنیاید خلق

شمارهٔ ۷۲

گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟

شمارهٔ ۷۳

گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی

شمارهٔ ۷۴ - در رثای شهید بلخی

کاروان شهید رفت از پیش

شمارهٔ ۷۵

رهی سوار و جوان و توانگر از ره دور

شمارهٔ ۷۶

ای لک، ار ناز خواهی و نعمت

شمارهٔ ۷۷

بسا که مست در این خانه بودم و شادان

شمارهٔ ۷۸

زان می، که گر سرشکی از آن درچکد به نیل

شمارهٔ ۷۹

می لعل پیش آر و پیش من آی

شمارهٔ ۸۰

کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند

شمارهٔ ۸۱

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

شمارهٔ ۸۲

دریغ آن که گرد کرد با رنج

شمارهٔ ۸۳

اگر امیر جهاندار داد من ندهد

شمارهٔ ۸۴

چون گُسی کردمت به دستک خویش

شمارهٔ ۸۵

چو در پاش گردد به معنی زبانم

شمارهٔ ۸۶

بیا، دل و جان را به خداوند سپاریم

شمارهٔ ۸۷

بد ناخوریم باده، که مستانیم

شمارهٔ ۸۸

هست بر خواجه پیخته رفتن

شمارهٔ ۸۹ - مادر می

مادر می را بکرد باید قربان

شمارهٔ ۹۰

هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبان

شمارهٔ ۹۱

شاهی، که به روز رزم از رادی

شمارهٔ ۹۲

یاد کن زیرت اندرون تن شوی

شمارهٔ ۹۳

یخچه می‌بارید از ابر سیاه

شمارهٔ ۹۴

ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخوان

شمارهٔ ۹۵

خلخیان خواهی و جماش چشم

شمارهٔ ۹۶

چه چیزست آن رونده تیرک خرد؟

شمارهٔ ۹۷

خواهی تا مرگ نیابد تو را

شمارهٔ ۹۸

ضیغمی نسل پذیرفته ز دیو

شمارهٔ ۹۹

جمله صید این جهانیم، ای پسر

شمارهٔ ۱۰۰

لنگ دونده‌ست، گوش نی و سخنیاب

شمارهٔ ۱۰۱

ترنج بیدار اندر شده به خواب گران

شمارهٔ ۱۰۲

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

شمارهٔ ۱۰۳

زه دانا را گویند، که داند گفت

شمارهٔ ۱۰۴

سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماه

شمارهٔ ۱۰۵

من موی خویش را نه از آن می‌کنم سیاه

شمارهٔ ۱۰۶

پشت کوژ و سر تویل و روی بر کردار نیل

شمارهٔ ۱۰۷

رفیقا، چند گویی کو نشاطت

شمارهٔ ۱۰۸

زمانی برق پر خنده، زمانی رعد پر ناله

شمارهٔ ۱۰۹

مشوشست دلم از کرشمهٔ سلمی

شمارهٔ ۱۱۰

سپید برف برآمد به کوهسار سیاه

شمارهٔ ۱۱۱

آن چیست بر آن طبق همی تابد؟

شمارهٔ ۱۱۲

ای دل، سزایش بری

شمارهٔ ۱۱۳

بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستی

شمارهٔ ۱۱۴

جعد همچون نورد آب بباد

شمارهٔ ۱۱۵ - شعر از سعید نفیسی بازسازی شده از روی برگردان عربی شعر رودکی

این ابیات از استاد سعید نفیسی است.

شمارهٔ ۱۱۶

مار را، هر چند بهتر پروری

شمارهٔ ۱۱۷ - ای آن که غمگنی

ای آن که غمگنی و سزاواری

شمارهٔ ۱۱۸ - گل بهاری! بت تتاری!

گل بهاری، بت تتاری

شمارهٔ ۱۱۹

ای غافل از شمار! چه پنداری؟

شمارهٔ ۱۲۰ - کاندر جهان به کس مگرو جز به فاطمی

تا خوی ابر گل رخ تو کرده شبنمی

شمارهٔ ۱۲۱ - بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی

بویِ جویِ مولیان آیَد هَمی

شمارهٔ ۱۲۲

آن که نماند به هیچ خلق خدای است

شمارهٔ ۱۲۳

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیب

شمارهٔ ۱۲۴

کسی را چو من دوستگان می چه باید؟

شمارهٔ ۱۲۵

آی دریغا! که خردمند را

شمارهٔ ۱۲۶

بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی

شمارهٔ ۱۲۷

ای بر همه میران جهان یافته شاهی

شمارهٔ ۱۲۸

دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی

شمارهٔ ۱۲۹

چمن عقل را خزانی اگر