شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف جهانی می‌پردازد که پر از خواب و خواب‌زدگی است. تنها کسی این جهان را به درستی می‌شناسد که دلش بیدار و هوشیار است. نیکی و شادی در این دنیای پر از دروغ و سختی در مکان‌های نادرستی قرار دارد. شاعر به ما می‌گوید که نشستن و سکون در این جهان آسان نیست چرا که همه چیز در آن طبیعتی دشوار دارد. کنش‌ها و رفتارها به درستی خوب نیست، اما ظاهری زیبا دارند.
این جهان پاک، خواب‌ْکردار استآن شناسد که دلْش بیدار است
این جهان کلا خیال و سراب است؛ کسی این را میداند که صاحبدل است. (پاک در اینجا قید است یعنی کلا، تماما)
نیکی او به جایگاه بد استشادی او به جای تیمار است
نیکی او در جای بد و نامناسب است و در زمانیکه باید غمخوار و تیمار تو باشد شادی میکند.
چه نشینی بدین جهان هموار؟که همه کار او نه هموار است
چرا در این جهان، آسوده و راحت نشستهای؟ جهانی که کارش همه نامناسب و دشواری است.
کُنِش او نه خوب و چهرش خوبزشت کردار و خوب دیدار است
هم کردار و هم رفتار او زشت و ناخوب است اما ظاهرا زیبا و خوب بهنظر میرسد.