شمارهٔ ۳۱

در این شعر، بچه کبوتر در پی سخت شدن منقار و آماده شدن پرهایش، در آرزوی رها کردن آشانه و پرواز است. (در واقع این شعر، اشاره دارد به روند بزرگ شدن و در پی آرزها رفتن.)