شمارهٔ ۳۲ - در رثای ابوالحسن مرادی
هوش مصنوعی: این شعر درباره مرگ و معنای آن نوشته شده و به توصیف فرآیند جدایی روح از بدن می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مرگ پایان زندگی نیست، بلکه روح به مرتبه‌ای بالاتر منتقل می‌شود. او به توصیف انسان‌ها و ارزش‌های آنان می‌پردازد؛ اینکه جان انسان‌ها گرانبها است و در نهایت به سوی خداوند برمی‌گردد. همچنین، از احساسات و درد ناشی از جدایی صحبت می‌کند. این شعر به زیبایی ابراز می‌کند که مرگ بخشی طبیعی از زندگی است و هر شخص به سمت سرنوشت خود می‌رود.
مُرد مرادی، نه همانا که مُردمرگ چنان خواجه نه کاری‌ست خُرد
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که مرگ یک فرد بزرگ و برجسته، تنها به معنای پایان زندگی او نیست. بلکه مرگ او تأثیر و اهمیت کمتری نسبت به کارهای بزرگ و دستاوردهای او ندارد. در واقع، مرگ چنین شخصی کماهمیت به نظر میرسد.
جان گرامی به پدر باز دادکالبَد تیره به مادر سپرد
هوش مصنوعی: جان عزیز خود را به پدر بازگرداند و بدن تاریکش را به مادر سپرد.
آنِ مَلَک با مَلَکی رفت باززنده کنون شد که تو گویی بِمُرد
هوش مصنوعی: آنچه متعلق به پادشاه بود، دوباره به او بازگشت و اکنون به نظر میرسد که او هرگز از بین نرفته بود.
کاه نَبُد او که به بادی پریدآب نَبُد او که به سرما فِسُرد
هوش مصنوعی: کاه نمیتواند دوام بیاورد، و اگر باد بیفتد، پراکنده می‌شود. آب هم نمیتواند بماند، اگر سرمای شدید بیفتد، فاسد می‌شود.
شانه نبود او که به مویی شکستدانه نبود او که زمینش فِشُرد
هوش مصنوعی: او نه شانهای دارد که موها را باز کند و نه دانهای دارد که زمین او را فشرده باشد.
گنجِ زری بود در این خاکدانکه‌او دو جهان را به جُوِی می‌شمرد
هوش مصنوعی: این خاک زمین، گنجی با ارزش و گرانبهاست که میتواند تمام زیباییها و معانی دو دنیای مادی و معنوی را در خود جای دهد.
قالب خاکی سوی خاکی فکندجان و خِرَد سوی سماوات برد
هوش مصنوعی: بدن مادی به سوی خاک بازمیگردد، اما روح و عقل به سوی آسمانها و عالم معنی صعود می‌کند.
جان دوم را که ندانند خلقمِصقَله‌ای کرد و به جانان سپرد
هوش مصنوعی: انسان‌ها از وجود روح یا جان دوم خود بیخبرند، اما این روح به کمال رسید و به معشوق سپرده شد.
صاف بُد آمیخته با دُرد، مَیبر سرِ خُم رفت و جدا شد ز دُرد
هوش مصنوعی: ساقی، نوشیدنی صاف و خالص را به همراه دُرد به میخانه آورد و در نهایت از دُرد جدا شد.
در سفر افتند به‌هم ای عزیزمَروَزی و رازی و رومیّ و کُرد
هوش مصنوعی: ای عزیز، مردم مَرو، رازی، رومی و کُرد در سفر به هم میپیوندند.
خانهٔ خود بازرَوَد هر یکیاطلس کی باشد همتایِ بُرد؟
هوش مصنوعی: هر کسی به خانهٔ خود بازمیگردد، آیا ممکن است که پارچهٔ ابریشمی همتای لباس باشد؟
خامُش کن چون نُقَط، ایرا مَلِکنامِ تو از دفترِ گفتن سِتُرد
هوش مصنوعی: سکوت کن، چون به اندازه یک نقطه، نام تو از دفتر ذکر و یاد برداشته شده است.