شمارهٔ ۱۱۲
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر احساس عمیق وابستگی و عشق شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که بدون معشوق زندگی برای او معنایی ندارد و او همانند ذره‌ای است که تنها با حضور معشوق، آفتاب را احساس می‌کند. عشق معشوق برای او همچون چراغی است که زندگی‌اش را روشن می‌کند.
ای دل، سزایش بریباز بر چنگل عقابی
هوش مصنوعی: ای دل، تو را سزاوار است که دوباره به دامان پرنده‌ای بزرگ و شجاع برگردی.
بی تو مرا زنده نبیندمن ذره ام، تو آفتابی
هوش مصنوعی: بدون تو، زندگی برای من معنایی ندارد. من همچون ذره‌ای کوچک هستم و تو همچون خورشیدی می‌درخشی.