شمارهٔ ۱۱۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی شراب و ویژگی‌های آن است. شاعر به توصیف شراب می‌پردازد و آن را با اشیاء ارزشمندی مانند یاقوت و گلاب مقایسه می‌کند. او می‌گوید که شراب می‌تواند احساس خوشی و شادابی را به انسان ببخشد و دل‌ها را شاد کند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر شراب وجود نداشت، دنیا بی‌معنا و دل‌ها خراب بودند. به‌طور کلی، این متن درباره‌ی تأثیر مثبت شراب بر روح و روان انسان‌هاست.
بیار آن می که پنداری روان یاقوت نابستیو یا چون برکشیده تیغ پیش آفتابستی
هوش مصنوعی: بیا آن نوشیدنی را بیاور که فکر میکنی روح تو مانند یاقوت خالص است، یا اینکه چون شمشیری در برابر آفتاب درخشانی.
به پاکی گویی اندر جام مانند گلابستیبه خوشی گویی اندر دیدهٔ بی‌خواب خوابستی
هوش مصنوعی: در مورد پاکی می‌گوید: تو همچون گلاب در جامی هستی و در مورد خوشی می‌گوید: تو مثل خواب آرامی در چشمان بی‌خواب.
سحابستی قدح گویی و می قطرهٔ سحابستیطرب، گویی، که اندر دل دعای مستجابستی
هوش مصنوعی: باران به مانند قدحی است، گویا، و قطره های باران شادابی میآورد، گویی که در دل دعوتی برای اجابت دعا وجود دارد.
اگر مِیْ نیستی، یکسر همه دل‌ها خرابستیاگر در کالبد جان را ندیده‌ستی، شرابستی
هوش مصنوعی: اگر تو وجود نداشتی، تمام دل‌ها و روحها ویران میشدند. اگر در قالب وجود، روح را نمیدیدی، حال و وضعیتشان به شدت دچار مشکل میشد.
اگر این می به ابر اندر، به چنگال عقابستیاز آن تا ناکسان هرگز نخوردندی صوابستی
هوش مصنوعی: اگر این شراب در ابرها باشد و به چنگال عقاب بیفتد، تا زمانیکه افراد بیاعتبار از آن استفاده نکنند، هیچکس هرگز نخواهد چشید.