تناجی
رودکی سمرقندی

شمارهٔ ۱۱۰

سپید برف برآمد به کوهسار سیاهو چون درونه شد آن سرو بوستان آرای
و آن کجا بگوارید ناگوار شده‌ستو آن کجا نگزایست گشت زود گزای