شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: این شعر اشاره به زودگذر بودن زندگی دارد. بیان می‌کند که زندگی، چه بلند و چه کوتاه، در نهایت به مرگ خواهد انجامید و انسان‌ها باید با این واقعیت کنار بیایند. حتی اگر در زندگی در شرایط خوب و آرامش باشند یا در سختی، در نهایت همه اینها به خواب و خیال می‌ماند. روزها و تجربیات زندگی همگی مشابه و یکسان هستند و نمی‌توان تفاوت زیادی بین آنها قائل شد. همچنین بر اهمیت اینکه زیبایی و ناز را فقط در مورد معشوق مناسب نام می‌برد، تأکید می‌کند.
زندگانی چه کوته و چه درازنه به آخر بمرد باید باز؟
هوش مصنوعی: زندگی هرچقدر هم که کوتاه یا بلند باشد، در پایان همه باید دوباره زنده شوند.
هم به چنبر گذار خواهد بوداین رسن را، اگرچه هست دراز
هوش مصنوعی: این بند اشاره به این دارد که اگرچه شرایط ممکن است دشوار و پیچیده باشد، اما در نهایت، راهی برای گذر از آن وجود دارد و باید به تلاش ادامه داد. به رغم طولانی بودن و سختی راه، همچنان میتوان به هدف رسید.
خواهی اندر عنا و شدت زیخواهی اندر امان به نعمت و ناز
هوش مصنوعی: اگر میخواهی در سختی و دشواری بمانی، میتوانی در آسایش و آرامش نیز زندگی کنی به شرطی که از نعمتها و زیباییهای زندگی بهرهبرداری کنی.
خواهی اندک‌تر از جهان بپذیرخواهی از ری بگیر تا به طراز
هوش مصنوعی: اگر میخواهی چیزی کمتر از دنیا را بپذیری، میتوانی از زیورآلات و زیباییهای بیمقدار بهرهبرداری کنی تا به اوج و شکوه برسی.
این همه باد و بود تو خواب استخواب را حکم نی، مگر به مجاز
هوش مصنوعی: این همه وزش باد و موجودیت تو فقط یک خواب است. خواب واقعی نیست، مگر اینکه در قالب استعاره باشد.
این همه روز مرگ یکسانندنشناسی ز یک دگرشان باز
هوش مصنوعی: این همه روزها به شکلی یکسان میگذرانند که اگر آنها را از یکدیگر تمییز ندهی، تفاوتی بینشان نخواهی یافت.
ناز، اگر خوب را سزاست به شرطنسزد جز تو را کرشمه و ناز
هوش مصنوعی: اگر ناز و زیبایی شایسته کسی باشد، باید تنها برای تو باشد و نه برای دیگران.