شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم خدایی اشاره دارد که هیچگاه برای خلق نمی‌ماند و در واقع به ارتباط عمیق بین خدا و انسان‌ها پرداخته است. شاعر در اینجا از روزی که خورشید روشن می‌شود به عنوان نشانی از خداوند یاد می‌کند و بیان می‌کند که هر چیزی که درباره مدح و ستایش خداوند در زبان خلق آمده، تا روز قیامت باقی می‌ماند. به طور کلی، شعر بر برتری و عظمت خداوند تاکید دارد و اشاره می‌کند که خداوند همیشه فراتر از درک بشر است.
آن که نماند به هیچ خلق خدای استتو نه خدایی، به هیچ خلق نمانی
هوش مصنوعی: آن کس که هیچوقت به هیچ موجودی وابسته نمیشود، تنها خداوند است. تو این نیستی، زیرا تو به هیچ خلقی پایبند نخواهی ماند.
روز شدن را نشان دهند به خورشیدباز مر او را به تو دهند نشانی
هوش مصنوعی: وقتی روز آغاز می‌شود، خورشید به ظهور خود نشانه میدهد و تو نیز میتوانی از آن نشانهها راهنمایی بگیری.
هرچه بر الفاظ خلق مدحت رفته‌ستیا برود، تا به روز حشر تو آنی
هوش مصنوعی: هر چیزی که در مورد ستایش و مدح تو بر زبانها جاری شده یا خواهد شد، تا روز قیامت نیز بر جای خواهد ماند.