شمارهٔ ۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس ناکامی و بدبختی خود اشاره دارد. او از اینکه در این دنیا مورد پسند نیست، ناامید و ناراحت است. او خود را در شرایطی می‌بیند که نمی‌تواند بر مشکلات غلبه کند و از وفاداری دیگران ناامید است. در نهایت، به تلفیق زیبایی و سختی‌ها می‌پردازد و به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر امیدی نداشته باشد، همچنان باید در زندگی تلاش کند.
گر نه بدبختمی، مراکه فگند؟به یکی جاف جاف زود غَرَس
هوش مصنوعی: اگر بدبخت نبودم، چه چیزی مرا به زمین میزد؟ یک دانه از دانههای خوب را زود در خاک میکاشتم.
او مرا پیش شیر بپسنددمن نتاوم برو نشسته مگس
هوش مصنوعی: او مرا در مقابل شیر انتخاب می‌کند، اما من توانایی نشستن بر روی مگس را ندارم.
گرچه نامردم است، مهر و وفاشنشود هیچ از این دلم پرگس
هوش مصنوعی: هرچند که او بی وفاست و به عشقش هیچ وفایی ندارد، اما دل من هنوز به او علاقهمند است.
گیردی آب جوی رز پندامچون بود بسته بنک راه ز خس
هوش مصنوعی: وقتی که آب چشمه گل سرخ را به دست میآوری، چه نصیحتی برایت میماند، در حالی که راه را به خاطر علفها بستهای؟