شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی
هوش مصنوعی: فراز بالا به تمجید از بخشندگی و جود (سخاوت) خداوند اشاره دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که جود خداوند مانند ابری است که بر کشتزار زندگی‌اش باران می‌بارد. او از خداوند می‌خواهد که به او نگاه کند و خود را در این بخشندگی بیند. شاعر با اشاره به پدیده‌های طبیعی مانند رعد و برق، بر بزرگی و قدرت خداوند تأکید می‌کند و می‌گوید که ماه و سایر اجرام آسمانی نمی‌توانند در مقابل عظمت او قرار گیرند. همچنین به مقایسه‌ای از عطا و بخشش می‌پردازد و بر برتری خداوند نسبت به دیگران تأکید می‌کند.
مرا جود او تازه دارد همیمگر جودش ابر است و من کشتزار
هوش مصنوعی: مهربانی او همیشه برای من تازگی میآورد، اما مهربانی او مانند بارانی است که من را که همچون کشتزاری هستم، سیراب می‌کند.
«مگر» یک سو افکن، که خود هم چنینبیندیش و دیدهٔ خرد برگمار
هوش مصنوعی: اگر تو هم بر این نکته خوب فکر کنی، باید از یک سو نگاهت را دور کنی و به بینش عمیقتری برسازی.
ابا برق و با جستن صاعقهابا غلغل رعد در کوهسار
هوش مصنوعی: بدون وقفه و واهمه از درخشش برق و وقوع صاعقه، و همچنین بیتوجه به صدای رعد و برق در کوهها، ادامه میدهد.
نه ماه سیامی، نه ماه فلککه اینت غلام است و آن پیشکار
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که نه تنها زیبایی و جذابیتی که در ماه مشاهده میشود، وجود دارد و نه زیباییهایی که در آسمان هستند. بلکه این شخص که در موردش صحبت میشود، از دیگران بسیار برتر است و در واقع میتوان گفت که او در مقام یک خدمتکار باشکوه است، چرا که دیگران فقط پیش خدمت او هستند.
نه چون پور میر خراسان، که اوعطا را نشسته بود کردگار
هوش مصنوعی: این عبارت به این معناست که شخصی، به اندازه یک پسر از یک میر (رهبر یا والی) خراسان، به مقام و نعمت نرسیده است. او (آن شخص) نعمت و عطا را از خداوند به ارث نبرده یا از آن برخوردار نشده است. بنابراین، این جمله در واقع به کمبود موقعیت و امکانات شخص اشاره دارد.