شمارهٔ ۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به میزبانش (هان صایم نواله) توصیه می‌کند که از خوردن غذاهای بی‌نمک و بی‌طعم خودداری کند و به آب نیز نزدیک نشود، زیرا ممکن است مضری باشد. او به مزه و وضعیت غذاها اشاره می‌کند و می‌گوید که با گلو و شکم خشک نباید به این چیزها توجه کرد. در ادامه، شاعر به زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که در گلستان، خوشبوهایی مانند کافور و زعفران وجود دارد که باید از آن‌ها لذت برد. کل مطلب به نوعی به لذت نبردن از چیزهای نامطلوب و در عوض لذت بردن از زیبایی‌های طبیعی تاکید دارد.
هان! صائم نوالهٔ این سفله میزبانزین بی نمک ابا منه انگشت در دهان
هوش مصنوعی: اجازه نده که این مهمان بی نمک و بی ارزش، تو را به زحمت بیاندازد و دستت را به دهن ببری.
لب تر مکن به آب، که طلقست در قدحدست از کباب دار، که زهرست توامان
هوش مصنوعی: به آب نزدیک نشو، چون در آن خطر نهفته است. و از خوردن کباب هم پرهیز کن، زیرا ممکن است ضرر داشته باشد.
با کام خشک و با جگر تفته درگذرایدون که در سراسر این سبز گلستان
هوش مصنوعی: با حالتی دلسرد و تنیده، در این دنیای سرسبز و زیبا عبور کن.
کافور همچو گل چکد از دوش شاخسارزیبق چو آب برجهد از ناف آبدان
هوش مصنوعی: عطر معطر و ملایمی همچون کافور از شاخههای درخت میچکند و زیباییاش گویی با آبی که از سرچشمه بیرون میآید، آزادانه جریان مییابد.