شمارهٔ ۱۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به این موضوع اشاره می‌کند که دوست واقعی باید دل شاد و محبت‌ورز برای دوستانش داشته باشد. او بر این نکته تأکید می‌کند که اگر عیب و نقصی در کسی وجود ندارد، فقط چیزهایی که او نمی‌داند باقی می‌مانند. بنابراین، دوستی و محبت باید بر اساس شناخت و درک هم باشد.
کسی را چو من دوستگان می چه باید؟که دل شاد دارد بهر دوستگانی
هوش مصنوعی: اگر کسی مانند من دوستان زیادی داشته باشد، چه نیازی به دیگران دارد؟ زیرا او به خاطر دوستانش شادی در دل دارد.
نه جز عیب چیزیست که‌آن تو ندارینه جز غیب چیزیست که‌آن تو ندانی
هوش مصنوعی: هیچ عیبی در تو نیست که تو نداشته باشی و هیچ رازی در عالم نیست که تو از آن بیخبر باشی.