شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به شادی و عشق است. شاعر از معشوق میخواهد که شعرش را بخواند و در کنار هم با بادهنوشی و خوشی لحظاتی را سپری کنند. در این حال، عشق و نزدیکی را جشن میگیرند و با بوسه بر لبان معشوق خود، از زیبایی و شادی زندگی لذت میبرند.
ای مج، کنون تو شعر من از بر کن و بخواناز من دل و سگالش، از تو تن و روان
هوش مصنوعی: ای می، حالا تو شعر من را حفظ کن و بخوان، از من دل و احساسات، و از تو جسم و جان.
کوری کنیم و باده خوریم و بویم شادبوسه دهیم بر دو لبان پریوشان
هوش مصنوعی: بیخبر از دنیا بمانیم و با شادی شراب بنوشیم و عطر خوشی را استشمام کنیم و بر لبان زیبای محبوبان بوسه بزنیم.