شمارهٔ ۱۰۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف لذت‌های عشق و حالاتی که به همراه آن به وجود می‌آید می‌پردازد. او با استفاده از تصاویری مثل سماع، باده و زیبایی‌های ماه، احساسات عمیق و شور و شوق ناشی از عشق را توصیف می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی طعم عشق را بچشد، نمی‌تواند به زندگی خود قبل از آن برگردد. در نهایت، شاعر به تضاد دیدن معشوق در روز و شب اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که عشق گاهی در لحظات تاریک و پنهان بیشتر خودش را نمایان می‌کند.
سماع و بادهٔ گلگون و لعبتان چو ماهاگر فرشته ببیند دراوفتد در چاه
هوش مصنوعی: وقتی که نوازش و خوشی و میگساری با زیبایی مانند ماه همراه باشد، حتی اگر فرشتهای هم آن را ببیند، نمی‌تواند از جذابیت آن چشمپوشی کند و به دام میافتد.
نظر چگونه بدوزم که بهر دیدن دوستز خاک من همه نرگس دمد به جای گیاه
هوش مصنوعی: چطور میتوانم به تو نگاه کنم؟ چون برای دیدن دوست، از خاک من همه گلهای نرگس میرویند به جای اینکه گیاه دیگری بروید.
کسی که آگهی از ذوق عشق جانان یافتز خویش حیف بود، گر دمی بود آگاه
هوش مصنوعی: کسی که به زیبایی و جذبه عشق محبوب پی ببرد، سزاوار است که از خود غافل نباشد و لحظهای را از این آگاهی دور نماند.
به چشمت اندر بالار ننگری تو به روزبه شب به چشم کسان اندرون ببینی کاه
هوش مصنوعی: به چشمان تو نیاید که به روز و شب نگاه کنی، بلکه در چشمان دیگران، چیزی کمارزش و بیاهمیت را خواهی دید.