شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوستی و عشق خود سخن می‌گوید و می‌گوید حتی اگر تا دم مرگ هم برود، صدایش را بلند می‌کند ولی هنر و زیبایی معشوقش را فراموش نخواهد کرد. او به نوعی بر اهمیت ماندگاری عشق و تأثیر آن بر جهان تأکید می‌کند و به این نکته اشاره دارد که هر کس را باید به ویژگی‌هایش شناخت، چه زنده باشد چه مرده.
گر من این دوستی تو ببرم تا لب گوربزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا
هوش مصنوعی: اگر من این دوستی تو را تا لبه قبر ببرم و صدا بزنم، اما باز هم از تو هنری میبینم.
اثر میر نخواهم که بماند به جهانمیر خواهم که بماند به جهان در اثرا
هوش مصنوعی: من نمیخواهم که اثر من در این دنیا باقی بماند؛ میخواهم که خودم به عنوان یک اثر در این جهان بمانم.
هرکه را رفت همی‌باید رفته شُمَریهرکه را مرد همی‌باید مرده شُمَرا
هوش مصنوعی: هر کسی که میخواهد برود، باید به فکر رفتن باشد و هر کسی که میخواهد بمیرد، باید به فکر مرگ باشد.