شمارهٔ ۸۸
هوش مصنوعی: این ابیات به رابطه میان انسان و هستی اشاره دارند. شاعر به این موضوع می‌پردازد که چگونه انسان‌ها مانند پیچیدن سنجاقک به درخت، به زندگی و محیط خود وابسته‌اند. در انتها، شاعر با تعجب بیان می‌کند که انسان‌ها از تفاوت شعر و خنب (بی‌معنایی) آگاه نیستند و گویی در دنیای خود گم شده‌اند.
هست بر خواجه پیخته رفتنراست چون بر درخت پیچد سن
هوش مصنوعی: به خاطر خصوصیات خاصی که دارد، گاهی اوقات سخت میتوان به نتیجههای درست و منطقی رسید. مانند اینکه درختی به دور خود میچرخد و همچنین حرکات پیچیدهای را انجام میدهد.
این عجب‌تر که می‌نداند اوشِعر از شَعر و خنب را از خن
هوش مصنوعی: عجیبتر از همه این است که او نمیداند که شعر چیست و تفاوت میان شعر و سخن بیمعنا را تشخیص نمیدهد.