شمارهٔ ۸۱
هوش مصنوعی: عارف در این شعر درباره‌ی احساسات عمیق خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او نمی‌خواهد نام‌های بزرگ و شایسته افراد را به سادگی و بی‌مقدمه بخواند. او از این می‌نالد که وقتی او را خوب می‌خوانند و یا به عنوان عاشق می‌نامند، این امر برایش دردی را به همراه دارد. دل او در جستجوی آرامش است و وقتی از غم و اندوه دور شود، باز هم به یاد غمگینان می‌افتد و غم او بیشتر می‌شود. در واقع، او با تضاد احساسات درونی مواجه است؛ از یک سو میل به عشق و نام بردن از محبوب و از سوی دیگر درد و رنجی که در دل دارد.
دریغم آید خواندن گزاف وار دو نامبزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام
هوش مصنوعی: میخواهم بگویم که برایم ناراحتکننده است که به سادگی و بیدقتی نام دو شخصیت بزرگ را بر زبان آورم.
یکی که خوبان را یکسره نکو خواننددگر که: عاشق گویند عاشقان را نام
هوش مصنوعی: کسی که همهی نیکوکاران را به خوبی ستایش میکند، در مقابل، کسانی که عاشق هستند را فقط با نام عاشق میشناسند.
دریغم آید چون مر تو را نکو خواننددریغم آید چون بر رهیت عاشق نام
هوش مصنوعی: من احساس تأسف میکنم وقتی که تو را به خوبی نمیشناسند و به خاطر عشق و علاقهام به تو، دلخور میشوم.
مرا دلیست که از غمگنی چو دور شودبه غمگنان شود و غم فراز گیرد وام
هوش مصنوعی: دل من وقتی از غم و اندوه دور می‌شود، باز هم به سوی غم و اندوه میگریزد و غم به او باز میگردد.