شمارهٔ ۹۹

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع مرگ و گذرایی زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما در این جهان به شکار لحظات هستیم و مانند پرندگان، به سرنوشت مرگ دچار خواهیم شد. هر چیزی در این دنیا، به مرور زمان پژمرده می‌شود و مرگ همه را در زیر سایه خود می‌فشارد. این شعر تلنگری به حقیقت زندگی و ناچیز بودن آن است.