شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی‌های ظاهری و باطنی خود اشاره می‌کند. او با استفاده از تصاویری چون زر (طلا) و گل و نرگس، احساسات و جذابیت‌های خود را به تصویر می‌کشد و می‌خواهد تا طرف مقابل زیبایی‌های او را درک کند.
زر خواهی و ترنج، اینک این دو رخ منمی خواهی و گل و نرگس، از آن دو رخ جوی
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی طلا و میوه‌ی خوشبو، اینک من دو چهره دارم که می‌خواهی، و از این دو چهره، گل و نرگس نیز برمی‌خیزد.