شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر اهمیت و ارزش وجود شخص محبوب است. شاعر اشاره می‌کند که نبود این فرد باعث تاریکی و بی‌شتابی روزهایش می‌شود و روشنایی زندگی‌اش تنها به حضور او وابسته است.
ای مایهٔ خوبی و نیک نامیروزم ندهد بی تو روشنایی
هوش مصنوعی: ای کسی که سرچشمهٔ خوبی و نام نیک هستی، روزم بدون تو روشنی ندارد.