پاره ۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احوال خود در خالی بودن نگارخانه جم می‌پردازد و از فرشی اشاره می‌کند که بر دوشش افتاده است. حس تنهایی و غم در این ابیات به وضوح مشهود است. شاعر از زیبایی‌های گذشته یاد می‌کند و حال خود را با آنها مقایسه می‌کند.
از تو خالی نگارخانهٔ جمفرش دیبا فگنده بر بجکم
هوش مصنوعی: من از تو، ای زیبای دلربا، بی‌نصیبم و مانند گلی که در باغ جم باشد، تنها مانده‌ام. دیبا (نوعی پارچه) را بر سر می‌زنم تا شاید بر تنم زینتی باشد، اما در واقع، در دل، خالی و بی‌حضور تو هستم.