شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این اشعار به زیبایی و منحصر به فرد بودن انسان اشاره دارد و بیان می‌کند که خداوند او را به طور خاص آفریده است. شاعر بر این باور است که هر فرد یک اثر هنری از خداست و باید به خود افتخار کند. همچنین، به تنهایی و تنش‌های اجتماعی اشاره می‌کند و اینکه زندگی در دنیایی که گاهی بی‌رحم به نظر می‌رسد، چه چالش‌هایی را به همراه دارد. شاعر به سادگی و فقر خود نیز افتخار می‌کند و این را نشان‌دهنده‌ی انتخاب و سلیقه‌ی الهی می‌داند. به طور کلی، این اشعار گویای سبک خاصی از تفکر فلسفی و عرفانی درباره وجود و خلقت انسان است.
به صورت تو بتی کمتر آفریده خداترا کشیده و دست از قلم کشیده خدا
هوش مصنوعی: نگاه به زیبایی تو، گویای این است که خداوند در آفرینش تو حتی کمتر از آنچه که باید، تلاش کرده و به نوعی قلم را از طراحی کامل تو برداشت کرده است.
چو کرده نقش تو بر صفحهٔ وجود رقمصد آفرین ز زبان قلم شنیده خدا
هوش مصنوعی: زمانی که تصویر تو بر صفحه هستی حک شده است، خداوند از زبان قلم صد بار بر تو درود و تحسین فرستاده است.
متاب روی ز همصحبتان که تنهاییلطیفه ای ست که از بهر خود گزیده خدا
هوش مصنوعی: به دیگران توجه نکن و با دوستانت نچرخ، زیرا تنهایی یک هدیه زیباست که خداوند برای خودت برگزیده است.
زمانه کیست که منصور را به دار کشدبه این وسیله به سوی خودش کشیده خدا
هوش مصنوعی: زمانه چه کسی است که منصور را به دار میزند و از این طریق خدا را به سوی خود میکشاند؟
مرا چه کار به بال هماست، پندارمچو مرغ عیسی، او را نیافریده خدا
هوش مصنوعی: مرا چه ارتباطی به پرواز پرنده خاصی دارد، من خود را مانند مرغ عیسی میدانم، که خدا او را نیافریده است.
لباس فقر برازنده ی من است سلیمکه جامه‌ای‌ست که بر قد من بریده خدا
هوش مصنوعی: لباس فقر متناسب با من است، زیرا این لباس همان چیزی است که خدا بر اساس اندازه من طراحی کرده است.