شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: شعر به توصیف پیری و تجربه‌ی زندگی می‌پردازد. شاعر به زیبایی و تازگی گذشته اشاره می‌کند و با وجود تغییرات، می‌گوید که زندگی همچنان ادامه دارد. او به یاد ماندن و تأثیر گفت‌وگو و ارتباطات انسانی اشاره می‌کند و از بی‌توجهی دیگران نسبت به مشکلات زندگی شکایت می‌کند. در نهایت، به نوعی پیوند میان انسان و طبیعت و تأثیر متقابل آن‌ها اشاره دارد.
پیری نشد خزان گل شاخسار ماموی سفید ماست چو عنبر بهار ما
هوش مصنوعی: هرگز پیر شدن ما به مانند خزان گل درختان نیست، زیرا موی سپید ما همانند عطر بهار خوشبو و دلنشین است.
خواهد به کار آمد اگر خاک هم شویمافلاک را چو شیشه ی ساعت غبار ما
هوش مصنوعی: اگر حتی به خاک تبدیل شویم، باز هم میتوانیم بر روی آسمان تاثیر بگذاریم، همانطور که گرد و غبار ساعت میتواند بر روی شیشهاش تأثیر بگذارد.
مردیم و گفتگوی بزرگانه کم نشدآید صدای کوه ز سنگ مزار ما
هوش مصنوعی: ما مردیم، اما گفتگوهای مهم و بزرگ ادامه دارد و صدای سنگ مزار ما هنوز از کوه به گوش میرسد.
گرمی ندیده ایم به عمر خود از کسیجام شراب ما بود آب خمار ما
هوش مصنوعی: ما در طول عمر خود هرگز از هیچکس گرمی و لذت و شادی ندیدهایم، بلکه جام شراب ما همان آب خمار و غمزدهای بود که داشتیم.
خویشی ست در میانه ی ما و گل دورنگیک پشت می رسد به خزان نوبهار ما
هوش مصنوعی: میان ما و گل رنگین، یک نزدیکی وجود دارد که باعث میشود در فصل بهار، به زودی به پاییز برسیم.
افلاک و انجمند به کاری، ولی سلیمکاری نمی کنند که آید به کار ما
هوش مصنوعی: ستارهها و آسمانها مشغول به کار خود هستند، اما آن‌ها اقداماتی نمیکنند که برای ما مفید باشد.