شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی قدرت و تاثیر عاطفی عشق و زیبایی است. شاعر به توصیف نحوه‌ی تأثیر عشق بر آتش و شعله می‌پردازد و به نوعی عشق را به عنوان عاملی که می‌تواند حتی آتش را هم خاموش کند، معرفی می‌کند. او از زهر چشم و تیغ معشوق سخن می‌گوید که با وجود خطرناک بودن، هنوز جاذبه‌اش باعث سوزش و سوختن عاشق می‌شود. در نهایت، شاعر به زیبایی و جذابیت عشق اشاره می‌کند که او را به کبابی تبدیل می‌کند و وی را در این سوختن خوشحال می‌سازد.
تویی که تیغ چو آب تو کشته آتش رابه زهر چشم، عتاب تو کشته آتش را
هوش مصنوعی: تو کسی هستی که با قدرت و نفوذ خود، دشمنان را به راحتی از پای درآوری و با نگاه تند و عتابآمیزت، آتش هر نفاق و دشمنی را خاموش کنی.
ز باد، آتش اگرچه همیشه زنده شودنسیم طرف نقاب تو کشته آتش را
هوش مصنوعی: گرچه آتش نمیمیرد و با وزش باد همچنان زنده میماند، نسیم ملایم که از سمت چهره تو میوزد می‌تواند آتش را خاموش کند.
به خون گرم گر آلوده است نیست عجببه تیغ موجب شراب تو کشته آتش را
هوش مصنوعی: اگر به خون گرم آغشته شده، عجیب نیست؛ چراکه با تیغ تو، آتش را به شراب تبدیل کردهام و آن را کشتهام.
به سوختن بردم عشق، خوش تماشایی ستبه جرم این که کباب تو کشته آتش را
هوش مصنوعی: عشق من باعث شد که به سوختن بروم، و این به تماشا نشستن لذتبخش است، چرا که دلیل این آتش، کبابی است که تو را به زغال تبدیل کرده است.
مجال لاف زبان آوری به شعله ندادسلیم، طبع چو آب تو کشته آتش را
هوش مصنوعی: سلیم فرصتی برای خودستایی و به نمایش گذاشتن سخنوری نداشت، زیرا طبیعت او مانند آبی بود که آتش را خاموش می‌کند.