شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دلتنگی و علاقه عمیق به معشوق می‌پردازد. شاعر از درد و زخم‌هایی که عشق به او وارد کرده، سخن می‌گوید و به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند که نور و روح تازه‌ای به زندگی‌اش بخشیده است. او به تضاد بین شادی و غم در عشق اشاره کرده و به این نکته می‌پردازد که هیچ کدام از احساساتش حقیقی و خاموش نیستند. شاعر به دنبال شخص خاصی به نام "عنقا" است که اطلاعاتی درباره حال و وضعیت خود و عشقش به او دهد.
ای تازه رو، ز زخم خدنگ تو داغ مااز روغن کمان تو روشن چراغ ما
هوش مصنوعی: ای زیبای تازهرو، زخم تیر تو باعث شده که درد ما مانند روغن در آتش روشن شود و نور افشانی کند.
با نکهت تو صحبت ما درگرفته استای کاش بوی گل نخورد بر دماغ ما
هوش مصنوعی: گفت و گوی ما با عطر تو آغاز شده است، کاش بوی گل به مشام ما نمیرسید.
راضی جنون ما به گریبان پاره نیستاز چاک سینه شد گل صد برگ، داغ ما
هوش مصنوعی: ما از جنون خود ناراضی نیستیم؛ چون از چاکهای سینهامان، گلی مانند گل صد برگ شکوفه کرده است و نشاندهندهی درد و داغ ماست.
در عشق هرگز از دل ما آه سر نزدآیینه ایم و دود ندارد چراغ ما
هوش مصنوعی: در عشق، دل ما هرگز از ناراحتی یا حسرت ناله نمیکند. ما مانند آینهای هستیم که در آن تصویر عشق منعکس میشود و چراغ وجود ما هیچ دودی ندارد، یعنی دلیلی برای اندوه و غم نیست.
آگاه نیست خضر ز احوال ما سلیمعنقا کجاست تا به تو گوید سراغ ما
هوش مصنوعی: خضر از وضعیت ما خبر ندارد؛ باید ببینیم سلیم عنقا کجاست تا او به ما بگوید چه بر ما گذشته است.